'Irritatie waar je heel vrolijk van wordt' (Volkskrant, 6/7/2010)
6-7-2010
Irritatie waar je heel vrolijk van wordt
RECENSIE, Patrick van den Hanenberg op 06 juli '10, 00:00,
bijgewerkt 07 juli '10, 11:47
DEN HAAG - De vogelfabriek
"De Vogelfabriek van Sanne Vogel belooft een hele irritante voorstelling, waarbij het publiek ook nog wordt aangemoedigd om zich ergerlijk te gedragen. Twitteren en telefoneren is toegestaan en laat je stompzinnige ringtone maar door de tent rollen."
"De tent is vol bij Irritant door Sanne Vogel, Nadja Hüpscher en Egbert-Jan Weeber, en dat zal na Den Haag ook wel het geval zijn in Utrecht en Amsterdam. Bij aanvang smijt het trio het publiek een monotoon deuntje in het gezicht: ‘Ik zing een liedje, dat iedereen irriteert.’ Dat klopt. Maar het is een irritatie waar je heel vrolijk van wordt."
Een chaotische piramide van twee- en driezitsbanken doet dienst als bioscoop waar ‘Achmed wordt gepopen’ door een ‘blanke slet’ en de arme bezoekster op de rij daarvoor tot op het bot wordt beledigd. Ook is het de huiskamer van ‘Pindaatje’ die door haar dikbuikige man is ‘geïmporteerd’ en die terugverlangt naar de tijd dat zij nog geen woord Nederlands sprak. Aan ergernismateriaal absoluut geen gebrek, en voor iedereen goed herkenbaar: lompe eetgewoontes, de duffe scootermeisjes, de Oranje-supporter, lelijke mensen, flauwe stand-up comedians, en natuurlijk een irritante moraal om deze energieke, inventieve voorstelling mee af te ronden."
Patrick van den Hanenberg
RECENSIE, Patrick van den Hanenberg op 06 juli '10, 00:00,
bijgewerkt 07 juli '10, 11:47
DEN HAAG - De vogelfabriek
"De Vogelfabriek van Sanne Vogel belooft een hele irritante voorstelling, waarbij het publiek ook nog wordt aangemoedigd om zich ergerlijk te gedragen. Twitteren en telefoneren is toegestaan en laat je stompzinnige ringtone maar door de tent rollen."
"De tent is vol bij Irritant door Sanne Vogel, Nadja Hüpscher en Egbert-Jan Weeber, en dat zal na Den Haag ook wel het geval zijn in Utrecht en Amsterdam. Bij aanvang smijt het trio het publiek een monotoon deuntje in het gezicht: ‘Ik zing een liedje, dat iedereen irriteert.’ Dat klopt. Maar het is een irritatie waar je heel vrolijk van wordt."
Een chaotische piramide van twee- en driezitsbanken doet dienst als bioscoop waar ‘Achmed wordt gepopen’ door een ‘blanke slet’ en de arme bezoekster op de rij daarvoor tot op het bot wordt beledigd. Ook is het de huiskamer van ‘Pindaatje’ die door haar dikbuikige man is ‘geïmporteerd’ en die terugverlangt naar de tijd dat zij nog geen woord Nederlands sprak. Aan ergernismateriaal absoluut geen gebrek, en voor iedereen goed herkenbaar: lompe eetgewoontes, de duffe scootermeisjes, de Oranje-supporter, lelijke mensen, flauwe stand-up comedians, en natuurlijk een irritante moraal om deze energieke, inventieve voorstelling mee af te ronden."
Patrick van den Hanenberg