Document
Vanaf 13 november in het theater
Een nieuwe monoloog van Sanne Vogel
De schoonheid van verdriet.
10 april 1984 om zes uur in de ochtend werd ze geboren.
Ze huilde, ze huilde... ze huilde.
En nee... Ze huilde niet omdat baby’s nu eenmaal huilen als ze geboren worden.
Ze huilde niet om aan de wereld te laten weten dat haar mond en neus waren geopend en dat haar longen waren gevuld met zuurstof.
Ze huilde van geluk.
Haar oma vluchtte als tienermeisje het weeshuis uit, omdat ze zwanger was van een getrouwde man die haar niet wilde, recht in de armen van een andere man die haar wel trouwde, maar pedofiel bleek te zijn. Met haar kind onder de arm, vluchtte ze opnieuw en kwam terecht bij een licht vergroeide man, die in de een oude treinwagon op palen woonde: opa. Daar in die treinwagon bij de fluisterende populieren werden nog drie kinderen geboren, waaronder haar vader. Toen haar vader 15 jaar was stierf haar opa aan een hersentumor en haar oma aan borstkanker.
Een prachtige familiegeschiedenis doordrenkt van een alles vernietigend kankergen. Een meisje met haast. Een meisje dat alles goed wil maken. Een meisje op de vlucht voor een onzichtbaar gen. Een meisje dat houdt van de schoonheid van verdriet omdat ze het verdriet altijd heeft gevoeld.
Een nieuwe monoloog van Sanne Vogel
De schoonheid van verdriet.
10 april 1984 om zes uur in de ochtend werd ze geboren.
Ze huilde, ze huilde... ze huilde.
En nee... Ze huilde niet omdat baby’s nu eenmaal huilen als ze geboren worden.
Ze huilde niet om aan de wereld te laten weten dat haar mond en neus waren geopend en dat haar longen waren gevuld met zuurstof.
Ze huilde van geluk.
Haar oma vluchtte als tienermeisje het weeshuis uit, omdat ze zwanger was van een getrouwde man die haar niet wilde, recht in de armen van een andere man die haar wel trouwde, maar pedofiel bleek te zijn. Met haar kind onder de arm, vluchtte ze opnieuw en kwam terecht bij een licht vergroeide man, die in de een oude treinwagon op palen woonde: opa. Daar in die treinwagon bij de fluisterende populieren werden nog drie kinderen geboren, waaronder haar vader. Toen haar vader 15 jaar was stierf haar opa aan een hersentumor en haar oma aan borstkanker.
Een prachtige familiegeschiedenis doordrenkt van een alles vernietigend kankergen. Een meisje met haast. Een meisje dat alles goed wil maken. Een meisje op de vlucht voor een onzichtbaar gen. Een meisje dat houdt van de schoonheid van verdriet omdat ze het verdriet altijd heeft gevoeld.